Inwentarz Zaburzeń Odżywiania (EDI), ang. Eating Disorder Inventory (EDI-3) – poniżej opisujemy, co ocenia to narzędzie, u jakich pacjentów się je stosuje, jak przebiega badanie i jak interpretować wynik. Omawiamy też wyniki badań nad rzetelnością i trafnością oraz wskazujemy publikację źródłową.
Co mierzy Inwentarz Zaburzeń Odżywiania (EDI)?
Inwentarz Zaburzeń Odżywiania (EDI) Garnera mierzy objawy i cechy psychologiczne związane z zaburzeniami odżywiania. Obecna wersja EDI-3 zawiera 12 skal: trzy swoiste dla zaburzeń odżywiania (dążenie do szczupłości, bulimia, niezadowolenie z ciała) oraz dziewięć skal psychologicznych, m.in. niska samoocena, alienacja, niepewność interpersonalna, deficyty interoceptywne, dysregulacja emocjonalna, perfekcjonizm, asceza i lęk przed dojrzałością. Wyniki tworzą profil przydatny w diagnozie i planowaniu terapii. Pierwszą wersję opublikowano w 1983 r., a EDI-3 – w 2004 r.
Dla jakich pacjentów jest przeznaczone narzędzie?
EDI-3 ma normy kliniczne dla dziewcząt i kobiet w wieku 13–53 lat, a w praktyce stosuje się go też u chłopców i mężczyzn. Korzysta się z niego w psychiatrii, psychologii klinicznej, ośrodkach leczenia zaburzeń odżywiania i badaniach naukowych – do opisu profilu psychologicznego pacjenta, planowania terapii i oceny jej efektów. Wypełnienie trwa ok. 20 minut. Narzędzie jest komercyjne; dostępna jest też lista objawów EDI-3 SC.
Jak przeprowadzić badanie krok po kroku
EDI-3 zawiera 91 stwierdzeń, które badany ocenia w 6-stopniowej skali od „zawsze” do „nigdy”. Pozycje tworzą 12 skal podstawowych, a ich wyniki łączy się w sześć wskaźników złożonych: ryzyka zaburzeń odżywiania, poczucia nieskuteczności, problemów interpersonalnych, problemów afektywnych, nadmiernej kontroli oraz ogólnego niedostosowania psychologicznego. Inwentarz zawiera też skale trafności, które pomagają wykryć niespójne lub nietypowe odpowiedzi.
Inwentarz Zaburzeń Odżywiania (EDI) – materiały źródłowe w PDF
Poniżej znajdziesz linki do materiałów w formacie PDF: publikacji źródłowych, opisów narzędzia oraz polskich opracowań i badań walidacyjnych. Pliki z sekcji „materiały w języku polskim” to przede wszystkim artykuły i opracowania – nie zawsze zawierają sam formularz. Formularze i normy tego narzędzia są chronione prawem autorskim i dystrybuowane odpłatnie przez wydawcę – nie udostępniamy ich. Oryginalną wersję należy uzyskać od wydawcy.
Interpretacja wyników
Wyniki skal przelicza się na wyniki T i centyle względem norm klinicznych (pacjentek z zaburzeniami odżywiania) oraz norm dla populacji ogólnej. Wysokie wyniki w skalach dążenia do szczupłości, bulimii i niezadowolenia z ciała wskazują na nasilenie objawów zaburzeń odżywiania, a profil skal psychologicznych – na czynniki, które mogą podtrzymywać chorobę, np. perfekcjonizm czy trudności w regulacji emocji.
EDI-3 nie stawia rozpoznania – wymaga ono wywiadu według kryteriów DSM-5 lub ICD-11, a profil pomaga dobrać cele terapii.
Rzetelność, trafność, czułość i swoistość – co mówią badania
EDI opisuje profil cech psychologicznych związanych z zaburzeniami odżywiania i nie stawia rozpoznania. W pracy Garnera i wsp. (1983) skale odróżniały pacjentki z jadłowstrętem psychicznym od grup kontrolnych, a spójność wewnętrzna większości skal przekraczała 0,80. W EDI-3 wyniki przelicza się na wyniki T i percentyle względem norm klinicznych; rozpoznanie wymaga wywiadu według kryteriów DSM-5 lub ICD.
Publikacja źródłowa: Garner DM, Olmstead MP, Polivy J, Int J Eat Disord 1983; Garner DM, EDI-3 Professional Manual, PAR 2004.
Podobne skale i kwestionariusze
Nasilenie objawów zaburzeń odżywiania mierzy Kwestionariusz Badania Zaburzeń Odżywiania (EDE-Q), a do przesiewu stosuje się Kwestionariusz Postaw wobec Jedzenia (EAT-26) i krótki kwestionariusz SCOFF. Obawy dotyczące wyglądu ocenia Kwestionariusz Kształtu Ciała (BSQ), a napady objadania się – Skala Napadowego Objadania się (BES).
Źródła i dalsza lektura
Film instruktażowy (w języku angielskim)
Materiał ma charakter informacyjny i jest przeznaczony dla profesjonalistów ochrony zdrowia. Nie zastępuje oryginalnego podręcznika narzędzia, szkolenia wymaganego przez autorów ani oceny klinicznej.
