Skala Przywiązania Dorosłych (AAS), ang. Adult Attachment Scale (AAS) – poniżej opisujemy, co ocenia to narzędzie, u jakich pacjentów się je stosuje, jak przebiega badanie i jak interpretować wynik. Omawiamy też wyniki badań nad rzetelnością i trafnością oraz wskazujemy publikację źródłową.
Film: Skala Przywiązania Dorosłych (AAS) – omówienie
Co mierzy Skala Przywiązania Dorosłych (AAS)?
Skala Przywiązania Dorosłych (AAS) Collins i Read mierzy styl przywiązania w bliskich związkach dorosłych, nawiązując do teorii przywiązania Bowlby’ego i badań Hazan i Shavera. Ocenia trzy wymiary: bliskość (komfort w bliskich i intymnych relacjach), poleganie na innych (przekonanie, że w razie potrzeby można na innych liczyć) oraz lęk (obawę przed odrzuceniem i porzuceniem). Połączenie wyników pozwala opisać styl bezpieczny, lękowo-ambiwalentny lub unikający. Skala zawiera 18 stwierdzeń.
Dla jakich pacjentów jest przeznaczone narzędzie?
AAS jest przeznaczona dla dorosłych i starszej młodzieży. Stosuje się ją głównie w badaniach naukowych nad relacjami, a także w psychologii klinicznej, terapii par i rodzin oraz psychoterapii – aby lepiej zrozumieć wzorce funkcjonowania pacjenta w bliskich związkach. Pytania można odnosić do związków romantycznych albo ogólnie do bliskich relacji. Wynik opisuje style przywiązania, a nie rozpoznaje zaburzeń.
Jak przeprowadzić badanie krok po kroku
AAS (Collins i Read) zawiera 18 stwierdzeń ocenianych w skali 1–5 (od „zupełnie mnie nie opisuje” do „bardzo dobrze mnie opisuje”). Pozycje tworzą 3 podskale po 6 pozycji: bliskość (komfort w bliskich relacjach), poleganie na innych (przekonanie, że można na innych liczyć) i lęk (obawa przed odrzuceniem i porzuceniem). Część pozycji punktuje się odwrotnie; wynik każdej podskali to średnia jej pozycji.
Skala Przywiązania Dorosłych (AAS) – materiały źródłowe w PDF
Poniżej znajdziesz linki do materiałów w formacie PDF: publikacji źródłowych, opisów narzędzia oraz polskich opracowań i badań walidacyjnych. Pliki z sekcji „materiały w języku polskim” to przede wszystkim artykuły i opracowania – nie zawsze zawierają sam formularz. Status praw autorskich narzędzia nie został przez nas potwierdzony – przed skopiowaniem lub udostępnieniem formularza sprawdź warunki u autorów.
Interpretacja wyników
Wysokie wyniki w podskalach bliskości i polegania na innych przy niskim lęku odpowiadają stylowi bezpiecznemu. Wysoki lęk przy umiarkowanej bliskości wskazuje na styl lękowo-ambiwalentny, a niska bliskość i niskie poleganie na innych – na styl unikający. Kwestionariusz nie ma progów klinicznych; wyniki porównuje się ze średnimi w badanej populacji lub grupuje za pomocą analizy skupień. Skala opisuje wzorce w bliskich związkach i nie służy do rozpoznawania zaburzeń.
Rzetelność, trafność, czułość i swoistość – co mówią badania
AAS mierzy wymiary przywiązania, a nie rozpoznaje zaburzeń, więc czułość i swoistość nie mają tu zastosowania. W pracy Collins i Read (1990) podskale bliskości, polegania na innych i lęku miały zadowalającą spójność wewnętrzną (alfa ok. 0,7–0,8) i umiarkowaną stabilność w czasie. W wersji zrewidowanej (Collins, 1996) wyniki można przypisać do stylów przywiązania: bezpiecznego, lękowo-ambiwalentnego i unikającego.
Publikacja źródłowa: Collins NL, Read SJ, J Pers Soc Psychol 1990.
Podobne skale i kwestionariusze
Wymiary lęku i unikania w związkach mierzy kwestionariusz ECR-R, a cztery style przywiązania według Bartholomew – krótki kwestionariusz RQ. Pogłębioną ocenę przywiązania daje wywiad AAI. Wspomnienia relacji z rodzicami w dzieciństwie ocenia Kwestionariusz Więzi z Rodzicami (PBI), a trudności w relacjach z innymi – Inwentarz Problemów Interpersonalnych (IIP).
Źródła i dalsza lektura
Film instruktażowy (w języku angielskim)
Materiał ma charakter informacyjny i jest przeznaczony dla profesjonalistów ochrony zdrowia. Nie zastępuje oryginalnego podręcznika narzędzia, szkolenia wymaganego przez autorów ani oceny klinicznej.
