Inwentarz Lęku Becka (BAI), ang. Beck Anxiety Inventory (BAI) – poniżej opisujemy, co ocenia to narzędzie, u jakich pacjentów się je stosuje, jak przebiega badanie i jak interpretować wynik. Omawiamy też wyniki badań nad rzetelnością i trafnością oraz wskazujemy publikację źródłową.
Film: Inwentarz Lęku Becka (BAI) – omówienie
Co mierzy Inwentarz Lęku Becka (BAI)?
Inwentarz Lęku Becka (BAI) to kwestionariusz samoopisowy mierzący nasilenie objawów lęku. Zawiera 21 objawów, głównie somatycznych (np. drętwienie, uczucie gorąca, kołatanie serca, zawroty głowy, trudności w oddychaniu), a także kilka poznawczych i emocjonalnych (np. lęk przed najgorszym, strach przed utratą kontroli). Opracowano go tak, aby lepiej niż wcześniejsze skale odróżniał lęk od depresji. Wynik łączny wynosi 0–63 pkt.
Dla jakich pacjentów jest przeznaczone narzędzie?
BAI jest przeznaczony dla dorosłych (według podręcznika – od 17. roku życia). Stosuje się go w psychiatrii, psychologii klinicznej, psychoterapii i podstawowej opiece zdrowotnej – do oceny nasilenia lęku przed leczeniem i monitorowania jego efektów, zwłaszcza w zaburzeniu panicznym. Narzędzie jest komercyjne i przeznaczone do użytku profesjonalnego.
Jak przeprowadzić badanie krok po kroku
Badany zaznacza, jak bardzo każdy z 21 objawów dokuczał mu w ostatnim czasie (w podręczniku z 1993 r. – w ostatnim miesiącu, łącznie z dniem dzisiejszym), w skali 0–3: wcale, lekko, umiarkowanie, bardzo. Wynik łączny wynosi 0–63 pkt; wypełnienie trwa 5–10 minut.
Inwentarz Lęku Becka (BAI) – materiały źródłowe w PDF
Poniżej znajdziesz linki do materiałów w formacie PDF: publikacji źródłowych, opisów narzędzia oraz polskich opracowań i badań walidacyjnych. Pliki z sekcji „materiały w języku polskim” to przede wszystkim artykuły i opracowania – nie zawsze zawierają sam formularz. Formularze i normy tego narzędzia są chronione prawem autorskim i dystrybuowane odpłatnie przez wydawcę – nie udostępniamy ich. Oryginalną wersję należy uzyskać od wydawcy.
Interpretacja wyników
Według podręcznika: 0–7 pkt – lęk minimalny, 8–15 pkt – łagodny, 16–25 pkt – umiarkowany, 26–63 pkt – ciężki. Ze względu na przewagę objawów somatycznych wynik może być zawyżony u osób z chorobami serca, płuc czy tarczycy oraz w napadach paniki, a słabiej odzwierciedla lęk uogólniony z dominującym zamartwianiem się. BAI mierzy nasilenie objawów, a nie stawia rozpoznania zaburzenia lękowego.
Rzetelność, trafność, czułość i swoistość – co mówią badania
W pracy Becka i wsp. (1988) BAI miał wysoką spójność wewnętrzną (alfa 0,92) i dobrą rzetelność test–retest oraz lepiej niż wcześniejsze skale odróżniał pacjentów z zaburzeniami lękowymi od pacjentów z depresją.
Publikacja źródłowa: Beck AT i wsp., J Consult Clin Psychol 1988.
Podobne skale i kwestionariusze
Lęk uogólniony, z dominującym zamartwianiem się, lepiej oddaje Skala Lęku Uogólnionego GAD-7, a lęk jako stan i cechę – Inwentarz Stanu i Cechy Lęku (STAI). U chorych somatycznie stosuje się Szpitalną Skalę Lęku i Depresji (HADS), która pomija objawy somatyczne, a do oceny przez klinicystę służy Skala Lęku Hamiltona (HAM-A). Nasilenie depresji mierzy Inwentarz Depresji Becka (BDI-II).
Źródła i dalsza lektura
Film instruktażowy (w języku angielskim)
Materiał ma charakter informacyjny i jest przeznaczony dla profesjonalistów ochrony zdrowia. Nie zastępuje oryginalnego podręcznika narzędzia, szkolenia wymaganego przez autorów ani oceny klinicznej.
