Inwentarz Depresji Becka (BDI-II), ang. Beck Depression Inventory (BDI) – poniżej opisujemy, co ocenia to narzędzie, u jakich pacjentów się je stosuje, jak przebiega badanie i jak interpretować wynik. Omawiamy też wyniki badań nad rzetelnością i trafnością oraz wskazujemy publikację źródłową.
Film: Inwentarz Depresji Becka (BDI-II) – omówienie
Co mierzy Inwentarz Depresji Becka (BDI-II)?
Inwentarz Depresji Becka (BDI) to kwestionariusz samoopisowy mierzący nasilenie objawów depresji. Obecnie stosowana wersja BDI-II (1996) odpowiada kryteriom DSM-IV i obejmuje 21 grup objawów – emocjonalnych (smutek, poczucie winy, utrata przyjemności), poznawczych (pesymizm, samokrytycyzm, trudności z koncentracją), motywacyjnych i somatycznych (zmiany snu i apetytu, zmęczenie, utrata zainteresowania seksem). Zawiera też pytanie o myśli samobójcze.
Dla jakich pacjentów jest przeznaczone narzędzie?
BDI-II jest przeznaczony dla młodzieży od 13. roku życia i dorosłych. Stosuje się go w psychiatrii, psychologii klinicznej, psychoterapii, podstawowej opiece zdrowotnej i badaniach naukowych – do oceny nasilenia objawów i monitorowania efektów leczenia. U osób z chorobami somatycznymi wynik może być zawyżony przez objawy samej choroby. Narzędzie jest komercyjne i przeznaczone do użytku profesjonalnego.
Jak przeprowadzić badanie krok po kroku
W każdej z 21 grup stwierdzeń pacjent wybiera zdanie najlepiej opisujące jego samopoczucie w ciągu ostatnich dwóch tygodni, łącznie z dniem badania. Każda odpowiedź to 0–3 pkt; wynik 0–63.
Wypełnienie trwa 5–10 minut. Polska wersja BDI-II jest dostępna w Pracowni Testów Psychologicznych PTP.
Inwentarz Depresji Becka (BDI-II) – materiały źródłowe w PDF
Poniżej znajdziesz linki do materiałów w formacie PDF: publikacji źródłowych, opisów narzędzia oraz polskich opracowań i badań walidacyjnych. Pliki z sekcji „materiały w języku polskim” to przede wszystkim artykuły i opracowania – nie zawsze zawierają sam formularz. Formularze i normy tego narzędzia są chronione prawem autorskim i dystrybuowane odpłatnie przez wydawcę – nie udostępniamy ich. Polską wersję BDI-II można nabyć w Pracowni Testów Psychologicznych PTP.
Interpretacja wyników
Według podręcznika BDI-II przyjmuje się: 0–13 pkt – brak depresji lub depresja minimalna, 14–19 pkt – depresja łagodna, 20–28 pkt – umiarkowana, 29–63 pkt – ciężka. Przedziały te opisują nasilenie objawów, a nie rozpoznanie.
Niezależnie od wyniku łącznego należy zawsze sprawdzić odpowiedź na pytanie o myśli i zamiary samobójcze (pozycja 9) – każda odpowiedź inna niż „0” wymaga oceny ryzyka samobójstwa. W monitorowaniu terapii za istotne klinicznie uznaje się zwykle zmniejszenie wyniku o ok. 17,5% wartości wyjściowej (Button i wsp., 2015).
Rzetelność, trafność, czułość i swoistość – co mówią badania
W badaniach normalizacyjnych BDI-II (Beck i wsp., 1996) przy progu 14 pkt narzędzie dobrze odróżniało pacjentów z depresją od osób bez depresji, a spójność wewnętrzna wynosiła ok. 0,9. W kolejnych badaniach w podstawowej opiece zdrowotnej i u pacjentów somatycznych najlepszy kompromis między czułością a swoistością dawały zwykle progi 13–20 pkt, zależnie od populacji. BDI-II mierzy nasilenie objawów i nie zastępuje rozpoznania według kryteriów ICD lub DSM.
Publikacja źródłowa: Beck AT, Steer RA, Brown GK, BDI-II Manual, Psychological Corporation 1996.
Podobne skale i kwestionariusze
Objawy depresji ocenia się także bezpłatnym Kwestionariuszem Zdrowia Pacjenta PHQ-9, stosowanym często w podstawowej opiece zdrowotnej, Skalą Depresji Hamiltona (HAM-D) – wywiadem prowadzonym przez klinicystę – oraz Szpitalną Skalą Lęku i Depresji (HADS) u chorych somatycznie. U osób starszych stosuje się Geriatryczną Skalę Depresji (GDS), a w depresji poporodowej – Edynburską Skalę Depresji Poporodowej (EPDS). Lęk, często współwystępujący z depresją, mierzy Inwentarz Lęku Becka (BAI).
Źródła i dalsza lektura
Film instruktażowy (w języku angielskim)
Materiał ma charakter informacyjny i jest przeznaczony dla profesjonalistów ochrony zdrowia. Nie zastępuje oryginalnego podręcznika narzędzia, szkolenia wymaganego przez autorów ani oceny klinicznej.
