Wskaźnik Chodu po Urazie Rdzenia Kręgowego (WISCI II), ang. Walking Index for Spinal Cord Injury (WISCI II) – poniżej opisujemy, co ocenia to narzędzie, u jakich pacjentów się je stosuje, jak przebiega badanie i jak interpretować wynik. Omawiamy też wyniki badań nad rzetelnością i trafnością oraz wskazujemy publikację źródłową.
Co mierzy Wskaźnik Chodu po Urazie Rdzenia Kręgowego (WISCI II)?
Wskaźnik Chodu po Urazie Rdzenia Kręgowego (Walking Index for Spinal Cord Injury, WISCI II) opisuje zdolność chodu na odcinku 10 m u osób po urazie rdzenia kręgowego. Ma 21 poziomów (0–20), uporządkowanych według potrzebnego wsparcia: pomocy innych osób, ortez oraz sprzętu, takiego jak poręcze, balkonik, kule czy laska. Skalę opracowali Ditunno i wsp. (2000), a wersję zrewidowaną WISCI II – w 2001 roku.
Dla jakich pacjentów jest przeznaczone narzędzie?
WISCI II stosuje się u dorosłych po urazie rdzenia kręgowego – w rehabilitacji neurologicznej, ośrodkach urazów rdzenia i badaniach klinicznych nad przywracaniem chodu. Korzystają z niego fizjoterapeuci i lekarze rehabilitacji. Najlepiej sprawdza się u osób, które chodzą z pomocą sprzętu lub innych osób; u osób chodzących samodzielnie lepiej mierzyć prędkość i dystans chodu.
Jak przeprowadzić badanie krok po kroku
Fizjoterapeuta obserwuje, jak pacjent przechodzi 10 m, i ustala najwyższy poziom, na którym chód jest bezpieczny. Poziom 0 oznacza, że pacjent nie jest w stanie stać ani uczestniczyć w chodzie z pomocą. Kolejne poziomy opisują chód w poręczach z ortezami i pomocą dwóch osób, przez chód z balkonikiem, kulami lub laskami, aż do poziomu 20 – samodzielnego chodu bez sprzętu, ortez i pomocy. Można zapisać zarówno poziom wybierany przez pacjenta na co dzień, jak i najwyższy możliwy.
Wskaźnik Chodu po Urazie Rdzenia Kręgowego (WISCI II) – materiały źródłowe w PDF
Poniżej znajdziesz linki do materiałów w formacie PDF: publikacji źródłowych, opisów narzędzia oraz polskich opracowań i badań walidacyjnych. Pliki z sekcji „materiały w języku polskim” to przede wszystkim artykuły i opracowania – nie zawsze zawierają sam formularz. Narzędzie można stosować w praktyce klinicznej bez opłat; kopiując lub publikując formularz, podaj źródło (autorów i publikację oryginalną).
Interpretacja wyników
Wyższy poziom oznacza większą samodzielność chodu. Skala jest porządkowa – różnice między kolejnymi poziomami nie są równe, dlatego nie należy jej traktować jak zwykłej skali punktowej. Zmiana poziomu odzwierciedla zmniejszenie zapotrzebowania na pomoc, ortezy lub sprzęt.
Ponieważ skala ocenia rodzaj wsparcia, a nie prędkość czy wytrzymałość, osoby chodzące samodzielnie osiągają poziom maksymalny i dalsza poprawa nie jest widoczna (efekt sufitowy). Wynik interpretuje się razem z oceną neurologiczną i testami chodu na czas.
Rzetelność, trafność, czułość i swoistość – co mówią badania
WISCI II opisuje poziom chodu po urazie rdzenia kręgowego w zależności od potrzebnej pomocy i sprzętu i nie jest testem diagnostycznym. Skala ma bardzo dobrą zgodność między badającymi i trafność względem innych miar chodu. Ma efekt sufitowy u osób chodzących samodzielnie – u nich lepiej sprawdzają się testy na czas (10MWT, 6MWT).
Publikacja źródłowa: Ditunno JF i wsp., Spinal Cord 2000; Ditunno PL, Ditunno JF, Spinal Cord 2001 (WISCI II).
Podobne skale i kwestionariusze
Prędkość chodu mierzy Test 10-metrowego chodu (10MWT), a wytrzymałość – Test 6-minutowego marszu (6MWT). Mobilność i ryzyko upadków ocenia Test „Wstań i idź” (Timed Up and Go, TUG), a samodzielność w codziennych czynnościach – Skala Niezależności Funkcjonalnej (FIM).
Źródła i dalsza lektura
Film instruktażowy (w języku angielskim)
Materiał ma charakter informacyjny i jest przeznaczony dla profesjonalistów ochrony zdrowia. Nie zastępuje oryginalnego podręcznika narzędzia, szkolenia wymaganego przez autorów ani oceny klinicznej.
